Dolary12

Z kolei przy węższym traktowaniu pojęcia strategii bezpośrednich celów inflacyjnych można wskazać kilka elementów składowych strategii ESBC, które nie są z nią zgodne: brakuje określenia perspektywy obowiązywania celu inflacyjnego (obowiązuje on bezterminowo), nie ma wyraźnie sprecyzowanej dolnej granicy celu inflacyjnego, nie określono szoków, które będą akomodowane, cel ma być realizowany średnioterminowo, zatem dopuszczalne są krótkookresowe odchylenia w górę od górnej granicy pasma celu (2%) i ewentualnie także w dół od dolnej (nieformalnej) granicy; nie spre¬cyzowano jednak, jak silne mogą to być odchylenia i jak długo mogą występować oraz czy wyklucza się zjawiska deflacyjne, nie zostały zdefiniowane sankcje za brak realizacji celu, początkowo EBC nie publikował prognozy inflacyjnej; od grudnia 2000 roku publikuje projekcje inflacji, EBC odwołuje się, motywując podjęte decyzje do różnych elementów składowych strategii, brak jest zatem klarownych ram, wokół których może koncentrować się publiczna dyskusja, w strategii eksponowane miejsce zajmują wartości referencyjne podaży pieniądza, co oznacza, że obok inflacji występuje jeszcze jednak skon¬kretyzowana wartość liczbowa. Jeszcze raz można jednak podkreślić, że ostateczna ocena zależy od tego, na ile istotne są te elementy jako składowe w strategii bezpośred¬nich celów inflacyjnych. Także w przypadku innych banków centralnych ogłaszających taką strategię nie wszystkie powyższe aspekty są uwzględ¬nione (np. w Polsce). Wydaje się jednak, że zwłaszcza określenie hory¬zontu obowiązywania celu, jego dolnej granicy oraz wielkości i terminów dopuszczalnych wahań są istotnymi elementami strategii. Również wy¬raźne wyodrębnienie wartości referencyjnych dla podaży pieniądza czyni strategię niespójną . W strategii ESBC występuje wiele elementów stra¬tegii bezpośrednich celów inflacyjnych, ale nie można jednoznacznie określić jej takim mianem.